| Nawigacja |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| |
Zdjęcie wykonane przez sondę kosmiczną Voyager 2 w roku 1989
|
| Odkrycie |
| Odkrywca |
Urbain Le Verrier
John Couch Adams
Johann Gottfried Galle
|
| Data odkrycia |
23 września 1846 |
| Charakterystyka orbity (J2000) |
Średnia odległość
od Słońca |
4 498 252 900 km
30,068 963 48 j.a. |
| Obwód orbity |
28 142 000 000 km
30,44 j.a. |
| Mimośród |
0,008 585 87 |
| Peryhelium |
4 459 630 000 km
29,811 j.a. |
| Aphelium |
4 536 870 000 km
30,327 j.a. |
| Okres orbitalny |
60 223,352 8563 dni
164,88 lat |
| Okres synodyczny |
367,49 dni |
| Średnia prędkość orbitalna |
5,432 km/s |
| Maksymalna prędkość orbitalna |
5,479 km/s |
| Minimalna prędkość orbitalna |
5,385 km/s |
| Nachylenie orbity względem ekliptyki |
1,769°
(6,43° względem równika słonecznego) |
| Satelity naturalne |
13 |
| Charakterystyka fizyczna |
| Średnica w płaszczyźnie równika |
49 500 km
|
| Powierzchnia |
7,619×109 km²
(14,937 Ziem) |
| Objętość |
6,2526×1013 km³ |
| Masa |
1,0243×1026 kg |
| Gęstość |
1,638 g/cm³ |
| Przyspieszenie grawitacyjne na równiku |
11,00 m/s²
(1,122 g) |
| Prędkość ucieczki |
23,5 km/s |
| Doba gwiezdna |
0,671 250 00 dnia (16 h 6 min 36 s)[1] |
| Prędkość kątowa |
2,68 km/h (na równiku) |
| Nachylenie osi |
29,58° |
| Deklinacja |
42,95° |
| Albedo |
0,41 |
| Temp. powierzchni* |
|
| — minimalna |
50K |
| — średnia |
53K |
| — maksymalna |
Nieznana |
| Skład atmosfery |
| Ciśnienie atmosferyczne |
100-300 kPa |
| Wodór |
>84% |
| Hel |
>12% |
| Metan |
2% |
| Amoniak |
0,01% |
| Etan |
0,00025% |
| Acetylen |
0,00001% |
NEPTUN
Neptun to ósma, najdalsza[2] planeta od Słońca w Układzie Słonecznym. Zajmuje czwarte miejsce – mierząc według średnicy i trzecie miejsce według masy. Jej jasność nie przekracza 7,6m. Neptun jest 17 razy masywniejszy od Ziemi i trochę masywniejszy od swojego bliźniaka Urana, który ma masę 15 razy większą od Ziemi i mniejszą gęstość. Planeta nosi nazwę po rzymskim bogu morza. Jej symbol astronomiczny to  , stylizowana wersja trójzębu Neptuna.
Odkryty 23 września 1846[3], Neptun jest jedyną planetą odnalezioną na drodze przewidywań matematycznych, w miejsce obserwacji nieba. Niespodziewane zmiany w orbicie Urana doprowadziły astronomów do wniosku, że podlega ona perturbacjom nieznanej planety. Neptun został odnaleziony w odległości jednego stopnia od przewidywanej pozycji. Wkrótce potem został odnaleziony jego księżyc Tryton, a pozostałe 12 księżyców odkryto dopiero w XX wieku. Neptun był badany tylko przez jedną sondę, Voyager 2, która przeleciała w pobliżu planety 25 sierpnia 1989.
Skład chemiczny Neptuna jest podobny do Urana, natomiast obie planety różnią się składem od większych od nich gazowych olbrzymów Jowisza i Saturna. Z tego powodu astronomowie czasem umieszczają je w oddzielnej kategorii „olbrzymów lodowych”. Atmosfera Neptuna, mimo że podobna do atmosfery Jowisza i Saturna w tym, że składa się głównie z wodoru i helu, zawiera jednak więcej składników takich jak woda, amoniak, metan i śladowe ilości węglowodorów, a także przypuszczalnie azot. Wnętrze Neptuna składa się z kolei z lodu i skał, podobnie do Urana[4]. Śladowe ilości metanu w zewnętrznych warstwach atmosfery planety nadają jej niebieski kolor[5].
Na Neptunie wieją najsilniejsze wiatry ze wszystkich planet Układu Słonecznego, osiągające prędkość 2100 km/h.[6] W trakcie przelotu Voyagera 2 w 1989 na półkuli południowej była widoczna Wielka Ciemna Plama, porównywalna z Wielką Czerwoną Plamą na Jowiszu. Temperatura Neptuna na poziomie wierzchołków chmur wynosi średnio –218 °C (55 K), co jest jedną z niższych wartości w Układzie Słonecznym, ze względu na oddalenie od Słońca. Temperatura we wnętrzu Neptuna osiąga z kolei 7000 K (7000°C), porównywalne z temperaturą na powierzchni Słońca i we wnętrzach większości innych planet Układu Słonecznego. Neptun posiada nikły i niekompletny system pierścieni, które prawdopodobnie zostały zaobserwowane w latach sześćdziesiątych[7], a z całą pewnością potwierdzone przez Voyagera 2. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
